Opinies van een strontvlieg

De Epstein files zijn officieel openbaar. Feest, zou je denken. Maar we kunnen er eigenlijk helemaal niets mee, want ze zijn vrijwel integraal gecensureerd. Volgens de wet mag dat, om kwetsbare getuigen en slachtoffers te beschermen. Wie de Trump regering hier als slachtoffer ziet, is echter niet helemaal duidelijk. Toen ze de release van de files goedkeurden, hadden ze dit ongetwijfeld al achter de hand. Waarom anders zou Trump plots zo van gedachte veranderd zijn enkele weken geleden?                 Uiteraard doet de regering Trump niets deftig. Zoals toen Hegseth een journalist toevoegde aan een besloten chat over plannen voor bombardementen, worden nu en dan enkele bestanden die eerst openbaar waren weer van het internet afgehaald. DPA kwam er al snel achter dat het toevallig ging over foto's waar Trump op staat . Op zich leren we daar evenveel van als van de gehele leesbare inhoud van de files zelf. Wan...

Moeten we nog Algemeen Nederlands, of standaardtaal, spreken? En zijn dialecten dan minderwaardig? Op oudjaar staat die discussie ongetwijfeld op de planning. Eerst moest ik dan maar eens goed nadenken wat ik er zelf nu echt van vind. Want laatst schreef ik zelf nog dat journalisten de Nederlandse standaardtaal zouden moeten beheersen omdat het veld dat nu eenmaal verwacht. Maar ook daar vinden verschuivingen plaats, dus waarom zou ik daar geen deel van mogen uitmaken? Hier oefen ik alvast even mijn argumenten, voor ik met een cava te veel op geen woord standaardtaal meer kan uitspreken.  Eerst en vooral vind ik standaardtaal een verschrikkelijk woord – minder verschrikkelijk dan Algemeen Beschaafd Nederlands, uiteraard, maar toch. Waarom doen we alsof een gefabriceerd taaltje, dat de elite nodig heeft om zich te onderscheiden van het gepeupel, de 'standaard' is? Ik ken bijna niemand die in het dagelijks leven, thuis of op de werkvloer, Standaardnederlands gebruikt als lingua...

Marlotte bestaat niet. Dat weten we al in de eerste minuten van de Zembla-podcast 'Op zoek naar Marlotte'. In de podcast zoekt Lizzy Diercks uit wie Marlotte is, een meisje waarmee een medewerkster van De Kindertelefoon drie jaar lang contact had terwijl ze wegkwijnde in een eenzame ziekenhuiskamer. Het verhaal neemt gekke, schijnbaar onverklaarbare bochten tot Diercks bij de enige logische conclusie uitkomt: Marlotte is niet echt. Dat is ze nooit geweest. Maar met wie heeft Annika van De Kindertelefoon dan al die tijd gesproken? Hoewel ik in de eerste minuten eigenlijk al weet hoe het verhaal eindigt, luister ik gedwee verder, want ik heb nog zoveel vragen. Hoe ik die ervaring in vijf afleveringen beleefde, lees je hier. Een zachte, aangename stem en een spannende soundtrack zijn alles wat deze podcast nodig heeft om een beklijvend onderzoek uit de doeken te doen. Ik kon mijn telefoon haast niet meer wegleggen om te eten, zo hard verlangde ik meer te weten over de zaak Marlott...

Zoals je in het bijschrift van mijn blog kan lezen, studeer ik journalistiek. Ik doe dat aan de KU Leuven, samen met zo een honderdtal recent afgestudeerde bachelors en masters uit een breed scala aan studierichtingen. In slechts één jaar worden we allemaal klaargestoomd om succesvolle, of minder succesvolle, journalisten te worden. We leren veel: journalistiek schrijven, factchecken, onderzoeken, interviewen... Maar één ding leren we niet: Frans. En dat verbaast mij wel een beetje. KU Leuven is een Vlaamse universiteit. Daarom ligt de focus heel erg op de beheersing van het Nederlands en het correct gebruik ervan. We leren Nederlandse taalbeheersing, schriftelijk en mondeling (voor zover dat nog niet deel was van onze skillset), onze artikels worden in het Nederlands geschreven, ja, zelfs onze masterthesis zou idealiter in het Nederlands opgetrokken worden. Aan dat laatste houd ik me niet. De academische lingua franca is namelijk het Engels en hoezeer ik ook het debat rond de vereng...

Eurovision, wat doorgaans een verbindende periode in het jaar hoort te zijn vol muziek van meer of mindere kwaliteit, is nu een bron van afgunst en onenigheid. EBU vindt dat Israël, in tegenstelling tot Rusland, gewoon kan meedoen met het Eurovisiesongfestival terwijl Netanyahu gelijktijdig, in wat een staakt-het-vuren zou moeten zijn, doorgaat met het doden van Palestijnen en het koloniseren van de Westelijke Jordaanoever. Wat een geluk dat ik nog nooit heb gekeken naar die show. Dan heb ik nu een extra excuus om die trend in ere te houden. Dat de oorlogszucht van Israël zelfs een muziekwedstrijd kon verpesten, had iedereen van mijlenver zien aankomen, maar toch verbazen Spanje, Nederland, Slovenië en Ierland wanneer ze effectief aankondigen niet deel te nemen aan de wedstrijd dit jaar. Eindelijk wat zwarte schapen in een Europa van witwassen en spreken met twee woorden. Maar uiteraard blijft België weer hopeloos achteraanhinken. Dat doen we immers in zowat alles tegenwoordig. Het...

[MILD SPOILERS] N a een jaar getormenteerd wachten – wel, dat viel best mee eigenlijk, want zoals velen ben ik al wel eens op West End geweest – kon ik eindelijk het tweede deel van Wicked gaan kijken; For Good zoals de film geheten is op de poster. Na hun mooie studententijd komen Elphaba en Galinda nu in de echte wereld terecht, die niet zo heldergroen blijkt als ze beiden hadden gehoopt. Hoewel ik bij Deel 1 met plezier je kind, kleinkind, nichtje en neefje had meegevraagd naar de vertoning, zou ik ze nu toch maar even thuis laten als de oppas twee uur tijd kan vrijmaken... Deel 1 was eerder gemiddeld in haar luchtigheid, maar of Deel 2 mijn eeuwige twijfels over een Wicked -verfilming ook echt For Good heeft kunnen sussen, dat kom je hier te weten. De film begint met het Universal Logo in een opvallend historische stijl. Zoals Harry Truman de atoombom op Hiroshima beschrijft, horen we Madame Morrible (of zoals Michelle Yeoh ons pijnlijk vaak op de neus drukt: de enige echte Wic...