[MILD SPOILERS]
Na een jaar getormenteerd wachten – wel, dat viel best mee eigenlijk, want zoals velen ben ik al wel eens op West End geweest – kon ik eindelijk het tweede deel van Wicked gaan kijken; For Good zoals de film geheten is op de poster. Na hun mooie studententijd komen Elphaba en Galinda nu in de echte wereld terecht, die niet zo heldergroen blijkt als ze beiden hadden gehoopt. Hoewel ik bij Deel 1 met plezier je kind, kleinkind, nichtje en neefje had meegevraagd naar de vertoning, zou ik ze nu toch maar even thuis laten als de oppas twee uur tijd kan vrijmaken... Deel 1 was eerder gemiddeld in haar luchtigheid, maar of Deel 2 mijn eeuwige twijfels over een Wicked-verfilming ook echt For Good heeft kunnen sussen, dat kom je hier te weten.
De film begint met het Universal
Logo in een opvallend historische stijl. Zoals Harry Truman de atoombom op
Hiroshima beschrijft, horen we Madame Morrible (of zoals Michelle Yeoh ons
pijnlijk vaak op de neus drukt: de enige echte Wicked Witch als je MM omdraait)
door een microfoon prediken hoe onze nieuwe groene bestie het land nu al
een tijdje terroriseert. Vanaf moment één is het duidelijk, John M. Chu weet
wat hij wil met deze film. De postkoloniale en antiracistische referenties
stapelen zich op: Van dieren die onder dwang veel te zware machines trekken om
een afgrijselijke gele weg aan te leggen tot Munchkins die de trein niet meer
op mogen zonder schriftelijke toestemming. Ja, zelfs de Underground Yellow
Brick Road kan niet missen in het plaatje. Meermaals moet ik mezelf op een
glimlach betrappen wanneer ik Chu’s betere beslissingen opmerk. De Wizard (Jeff
Goldblum) die zegt dat de mensen hem zouden blijven steunen, zelfs als hij zou
toegeven dat hij hen belogen heeft, kleurde die glimlach een beetje groen
weliswaar. Ik wou dat ik alleen naar geschiedkundige feiten moest kijken als referentie en niet naar een huidige president die trots beweert dat hij mensen
op Times Square kan neerschieten en zelfs dan nog volgelingen zou overhouden…
Maar alvorens ik te diep wegzink
in tristesse trapt Galinda (Ariana Grande) haar bubbel, en daarmee ook deze
recensie, weer op gang. Over Grande had ik lang mijn twijfels. Doch, in deze
tweede film veegt ze die allemaal van de kaart. Met oprechte emotie, micro
expressies en betoverend hoge noten weet ze Galinda – Glinda, excuseer – op
meesterlijke wijze neer te zetten. Ook Cynthia Erivo moet daar niet onder doen.
Af en toe vergat ik zelfs dat ik in een filmzaal zat en niet in het theater, zo
echt voelde het. Hoewel Erivo’s interpretatie van Elphaba soms wat aan de zware
kant is (mijn lievelings-Elphies hebben een wat meer ironische kijk op de
wereld), word ik ook stelselmatig door haar vertolking betoverd.
Wat ik me wel regelmatig afvraag
in de wervelwind van plotlijnen die samenkomen in deze film: “Kunnen mensen die
de musical niet kennen nog wel volgen?” En daarbovenop: “Komt alles dan wel
even goed binnen?” Ik kan immers voldoende tijd nemen om te letten op details en
humor, want ik weet al wie de tinnen man wordt en wie de vogelverschrikker.
Kritiek op de film lijkt dan ook vaak die richting uit te gaan. Het initiële
musicalplot, zoals geschreven door Stephen Schwartz en Winnie Holzman, is een
hartverscheurende kluwe van personages die elkaar allemaal nog één keertje
moeten tegenkomen om de puzzelstukjes van L. Frank Baum’s The Wonderful Wizard
of Oz in elkaar te doen vallen. Dat kreeg Chu klaarblijkelijk niet
weggewerkt, hoe goed zijn interpretatie ook mag zijn. Jammer, maar niet
onoverkomelijk. Ga gewoon nog eens kijken, denk ik dan. Er zijn toch zoveel
versies te bekijken in de zalen.
Bovenop een al te genereus
musicalscript, werden ook twee extra liedjes voor de leading ladies toegevoegd,
al was dat iets te duidelijk een worp naar een Oscarnominatie voor het beste
originele lied. Ik vrees dat die moeite voor niets is geweest. Zo goed zijn de
liedjes namelijk niet eens. Wel is het evident dat de nummers hun
intertekstuele steentje bijdragen. Waarom anders zou Elphaba plots zingen dat
er geen plek bestaat als thuis, om dan later zelf weg te lopen van huis? Hoewel
goed bedoeld, lijken de referenties ook wat uit de lucht gegrepen (letterlijk).
Desalniettemin, laat deze laatste
bevindingen zeker geen ontmoediging zijn om de film te kijken. Het is een
hartverwarmende en hartverscheurende ervaring tegelijk. Het verhaal is beklijvend
en de benadering van Chu is doorspekt met relevantie, waarbij racisme, ecokritiek
en validisme allemaal naadloos de revue passeren. De vertolkingen van alle
personages zijn zeer geslaagd (naast de zang van Yeoh gerekend, dare I say)
en de muziek is nostalgisch en toch vernieuwend. Ik wens alleen nog compensatie
voor emotionele schade die ik opliep toen ik terug met de auto naar huis moest
en niet in een fancy bubbel. Ach ja, mijn huis stond er nog als ik de oprit
opreed, dus ik denk niet dat ik mag klagen.
Reacties
Een reactie posten