Een boek van honderd pagina's, enkelzijdig gedrukt, beginnend met een hoofdletter en eindigend met een punt. Toen ik Cain's Jawbone zag liggen in de winkel kon ik mezelf niet bedwingen. "Ah jij gaat ook eens proberen?" zei de verkoper nog en ik lachte. Groen, merk ik nu, want er zijn slechts vier mensen in de hele wereld die echt weten hoe de literaire puzzel binnen deze mooie kaft in elkaar past. Er zijn doden gevallen. Dat staat op de achterflap. En als je alle honderd pagina's in de juiste volgorde kan leggen, weet je ook wie. De volgorde bepalen, doe je door te lezen en nog eens te lezen en nog eens te lezen, en tegenwoordig ook Reddit te consulteren, zo blijkt. Want vandaag de dag zoek je niet meer alleen in de bibliotheek, zoals in 1934. Vandaag de dag werk je samen in de metaverse om de schalkse verwijzingen naar dodelijke dessertjes en veelvoudige vertellers te ontrafelen. En toch sta ik na uren werk slechts tien pagina's verder. Het doet iets met je...
Wat een studente journalistiek al dan niet te zeggen heeft