Opinies van een strontvlieg

2026 is het jaar van het paard. En als we naar de Verenigde Staten kijken, lijkt dat veeleer een hengstige vosse merrie met een stevig attitudeprobleem te zijn. Wat daar sinds januari allemaal gebeurt, tart de verbeelding, of eerder de geschiedenis, en wordt hallucinanter met de dag. Eerst Renee Good, die, volgens berichtgeving van de nog-net-niet-impeachte Noem, haar auto in een wapen veranderde en het uiteraard volledig verdiende om door de zijkant (?!) van haar hoofd geschoten te worden. Dan een kindje met een blauwe muts - die weliswaar erg op een rood jasje bleek te lijken - dat als lokaas wordt gebruikt omdat dat nu net even handig is en kinderen totaal niet gevoelig zijn voor trauma's. En nu een witte, Amerikaanse verpleger wiens smartphone duidelijk verward kon worden met een semi-automatisch geweer, toch?  Maar vergis u niet, hoewel ik stevig kan vloeken op mijn vosse merrie hierachter in de wei, de schuld ligt niet bij een paard met een oranjekleurige vacht deze keer. Nee...

Ik sta in het station te wachten op de trein richting Brussel. De vorige trein is twintig minuten te laat, dus iedereen van spoor elf komt gezellig mee op spoor twaalf staan. Als mijn trein dan eindelijk komt aangereden met piepende remmen, drukt de menigte mij gestaag richting de rand van het perron. Ik heb hoop. Het is een dubbeldektrein. Misschien is er nog... Nee, de trein zit al tsjokvol. En mij kennende, verdwijn ik steeds verder naar achter in de rij om op te stappen. Wanneer ik dan eindelijk de trein op geraak, is er nergens nog plaats. Iedereen zit en staat op elkaar gepropt als sardienen in een zuurstofarm blik. Nog één halte en dan staan we in eigen nat, denk ik nog.  Ik wou graag een stoel om mijn boek te lezen, aantekeningen te maken, een tekst te schrijven, maar die plek heb ik niet. Zo stabiel sta ik ook niet en ik weiger als bowlingkegel de hele rij naar de grond te bewegen. Dus sta ik daar maar, in het tussenstuk van de trein. En daar komt de conducteur. Ook hij ge...