Ik sta in het station te wachten op de trein richting Brussel. De vorige trein is twintig minuten te laat, dus iedereen van spoor elf komt gezellig mee op spoor twaalf staan. Als mijn trein dan eindelijk komt aangereden met piepende remmen, drukt de menigte mij gestaag richting de rand van het perron. Ik heb hoop. Het is een dubbeldektrein. Misschien is er nog... Nee, de trein zit al tsjokvol. En mij kennende, verdwijn ik steeds verder naar achter in de rij om op te stappen. Wanneer ik dan eindelijk de trein op geraak, is er nergens nog plaats. Iedereen zit en staat op elkaar gepropt als sardienen in een zuurstofarm blik. Nog één halte en dan staan we in eigen nat, denk ik nog.
Ik wou graag een stoel om mijn boek te lezen, aantekeningen te maken, een tekst te schrijven, maar die plek heb ik niet. Zo stabiel sta ik ook niet en ik weiger als bowlingkegel de hele rij naar de grond te bewegen. Dus sta ik daar maar, in het tussenstuk van de trein. En daar komt de conducteur. Ook hij geraakt nauwelijks door de menigte en toch komt de befaamde (en soms gevreesde, wanneer ik de datum op mijn tienbeurtenkaart vergat aan te vullen) vraag. Die hoor ik nu slechts nauwelijks. De blik zegt genoeg: "waar is uw vervoersbewijs?"
Dan toon ik mijn tweede-klasticket en denk ik: "waarom betaal ik evenveel als de man die daar zit en wél zijn boek kan lezen?" Moet er geen derde klas zijn in de trein, dus, voor alle sardienen onder ons? Dat vraag ik me af. Eerste klas bestaat immers ook nog steeds. Die mensen kijk ik vaak eens vies aan, want als je zelfs de nood hebt jezelf in de trein boven de ander te plaatsen, waar ben je dan eigenlijk mee bezig? Ga dan eens gewoon op de bovenste verdieping zitten!
Als je zo graag wil blijven vasthouden aan het idee dat de ene mens beter is dan de ander omdat die meer geld in zijn portefeuille heeft zitten, moet je ook kunnen variëren in je prijs in de andere richting. Ik weet daarbij donders goed hoe onhaalbaar dat idee is, want hoe verander je je prijs automatisch als je weet dat iemand misschien niet op een stoel kan gaan zitten deze rit? En moet je dan ook meer geld vragen als iemand twee stoelen inneemt met een rugzak wanneer er wel meer dan genoeg plaats is op de trein?
Dus kom ik nu pas tot mijn punt dat de aandachtige lezer al doorhad vanaf alinea één. Hier gaat u, alstublieft, op een gouden bordje: "Stop nu eens met eerste klas!" Maak liever plaats voor meer inclusieve secties, zoals de stilteruimte (die dan wel gecontroleerd moet worden als het even kan), de fietsen- en rolstoelruimte en meer. Dan zou ik al met een stuk meer plezier de rol van sardien aannemen als het dan toch niet anders kan.
Reacties
Een reactie posten