Het kaakbot van Kaïn of de nagel aan mijn doodskist?

Een boek van honderd pagina's, enkelzijdig gedrukt, beginnend met een hoofdletter en eindigend met een punt. Toen ik Cain's Jawbone zag liggen in de winkel kon ik mezelf niet bedwingen. "Ah jij gaat ook eens proberen?" zei de verkoper nog en ik lachte. Groen, merk ik nu, want er zijn slechts vier mensen in de hele wereld die echt weten hoe de literaire puzzel binnen deze mooie kaft in elkaar past.

Er zijn doden gevallen. Dat staat op de achterflap. En als je alle honderd pagina's in de juiste volgorde kan leggen, weet je ook wie. De volgorde bepalen, doe je door te lezen en nog eens te lezen en nog eens te lezen, en tegenwoordig ook Reddit te consulteren, zo blijkt. Want vandaag de dag zoek je niet meer alleen in de bibliotheek, zoals in 1934. Vandaag de dag werk je samen in de metaverse om de schalkse verwijzingen naar dodelijke dessertjes en veelvoudige vertellers te ontrafelen. En toch sta ik na uren werk slechts tien pagina's verder.  

Het doet iets met je; het frustreert, het enthousiasmeert, het doet je lachen en huilen tegelijk. Niet om wat erin staat, want God en vier stervelingen mogen weten wie de hemel al een kleine eeuw niet meer binnen mag, maar om de zoektocht ernaartoe. De detective die ik me voel wanneer ik een nieuwe pagina van plek wissel, lacht met de master in de literatuurwetenschap die haar diploma maar best terug zou geven als ze zelfs na drie keer lezen niet doorheeft dat de verteller van dit deel waarschijnlijk een hond was. 

Als een toxische relatie blijft dit boek op een prominente plek in mijn boekenkast liggen. Het lonkt naar mij elke keer ik voorbijwandel en geeft me een gevoel van mislukking dat stilletjes fluistert "misschien lukt het deze keer wel?" Als Schrödinger's kat is mijn missie om dit boek te doorgronden tegelijk gefaald en een succesverhaal tot ik de kaft voor altijd dichtsla. Want als ik blijf proberen, vind ik de oplossing misschien net vooraleer ik voor eeuwig onder de grond verdwijn. En wie weet, misschien loop ik de doden in dit boek daarna moeiteloos tegen het lijf.