Journalisten, de strontvliegen van de democratie

Ik weet eigenlijk niet waarom ik journalistiek ben gaan studeren. Doorgaans vind ik journalisten vervelende mensen. Achteloos bellen ze een moeder dezelfde avond dat haar dochter vermoord werd, schrijven ze over geplande politie-invallen om zo een jarenlang onderzoek te verstoren en vliegen ze als aasgieren op elke verspreking die een politicus maakt om toch maar nieuwe sensatie te genereren. Hun verdienmodel lijkt soms wel compleet geënt op het vinden – of creëren – van slecht nieuws. Journalisten zijn als een bende strontvliegen die naar eender welk stukje stront worden gezogen en er voor geen geld zijn af te slaan. Natuurlijk niet, want daarmee verdienen ze hun brood…

Ik erger me dan ook mateloos aan mijn overijverige medestudenten die altijd vooraan gaan zitten in de aula en denken dat ze later met een simpel artikeltje de wereld kunnen veranderen. Bzzz… Verschrikkelijk. "Wat doe ik hier?" sla ik mezelf bijna dagelijks om de oren.

Maar dan lees ik in De Standaard (want als gecultiveerd mens lees ik het nieuws wel regelmatig, natuurlijk) hoe journalisten het Pentagon niet meer binnen mogen als ze de foute dingen schrijven en worden weggezet als hoax zodra ze enige kritiek op het regime uiten. En niet alleen daar. Het gebeurt meer en meer en verspreidt zich als een virus over de hele wereld. Ik voel de hete adem van “fake news!” al snel in mijn nek wanneer ik de Facebookreacties op controversiële – en zelfs minder controversiële – nieuwsartikels lees.

En als ik er dan zo even over nadenk, voel ik me toch gedwongen toe te geven dat uit de mest, waarop onze met-pen-en-papier-gewapende strontvliegen zich storten, ook mijn lekkere aardbeien groeiden deze zomer. Die zijn echt een stuk voller van smaak dan die uit de watercultuur in de supermarkt. Zo zijn ook democratieën met gerespecteerde journalisten, die de fundamenten van de staat met een goede portie kak in ere houden, een stuk zoeter dan die zonder.

Als ik me daarvan weer even kan overtuigen, neem ik mijn vieze, stoffige laarzen en waad ik met plezier naar de campus. Dan weet ik weer waarom ik journaliste wil worden. En zoals mijn favoriete hoorspel van het Geluidshuis me jaren geleden al vertelde: ook strontvliegen kunnen echte helden zijn! Want geef toe, “Aangenaam, ik ben een Scathophaga stercoraria,” klinkt toch zo slecht nog niet?